TL

Wstęp Jeśli interesuje Cię szybkie przejście do tematu to nie czytaj tego akapitu :) Dawno, dawno temu ktoś wymyślił BitCoiny. Waluta podobna do każdej innej ale posiadająca kilka ciekawych cech jak np. możliwość płacenia nią przy zachowaniu (prawie) całkowitej anonimowości. Poza tym można ją trzymać na dysku twardym komputera, a do płacenia za towar nie potrzeba współudziału instytucji finansowych takich jak banki, które zawsze jakiś procencik sobie za swoje tradycyjne usługi naliczają. W ogóle to jak współczesny świat zaprzedał się korporacjom finansowym to temat na osobny artykuł, jednak teraz skupmy się na wirtualnych walutach. Tak więc był sobie BitCoin, wart śmieszne grosze. Każdy mógł sobie na własnym komputerze wygenerować pewną część tej waluty. Kolega z pracy do dziś płacze że miał 25 BTC w swoim portfelu i opchnął je kiedy kosztowały po 30zł za sztukę. Dzisiaj cena 1 BTC to około 3000 zł. I właśnie tu tkwi sendo mojego dzisiejszego warsztatu: część użytkowników ...

Słowem wstępu redakcja JW chciała przeprosić wszystkich wiernych czytelników za przestoje w publikowaniu nowych materiałów. Na swoją obroną mamy jedynie fakt, że cały sami cały czas się uczymy, pracujemy i robimy tzw. karierę a to strasznie czasochłonne zajęcia są. Szeroko pojęta kariera w Pałacem Stalina w tle A teraz do rzeczy. Przedmiotem całej zabawy jest laptop Lenovo G500S. Początkowo skonfigurowany do zabawy z Windowsem 7 co obyło się bez większych problemów, gdyż producent dostarcza wszelkie potrzebne sterowniki. Zabawa zaczyna się gdy próbujemy zainstalować cokolwiek z rodziny linux. Autor tego posta próbował bezskutecznie uruchomić najnowsze wersje stabilne SuSE Linux oraz Fedora. Na ratunek przyszedł Linux Mint, choć i tu nie obyło się bez skandalu. Po załadowaniu systemu z płyty Live CD (która tak naprawdę była obrazem nagranym i odpalanym z pendrive'a na USB, odpowiedni tool znajdziecie tutaj ) wita nas pozornie pusty, czarny ekran. By rozświetlić mroki tego z...

Ciekawa sprawa. Najlepsza przeglądarka internetowa na świecie zmienia silnik, za pomocą którego renderuje kod wyświetlanych stron www. W ten oto sposób do historii odchodzi własna maszynka, na jakiej do tej pory była oparta opera. Nowym wybrankiem będzie teraz WebKit , znany użytkownikom chrome czy safari. Pierwsze pytanie, jakie przyszło mi do głowy to: czy aby opera nie upodobni się za bardzo właśnie do konkurencji spod znaku kolorowego napisu czy ugryzionego owocu?

Przeglądając przeróżne "rankingi" aplikacji na system Android jestem zdziwiony brakiem jednej aplikacji... Nazywa się ona AirDroid i jak mawiają warszawscy hipsterzy, czy też inni przedstawiciele lokalnego dna społecznego - to jest absolutny must have ! Dlaczego? Ano dlatego, że ta zupełnie niepozorna apka już za darmo oferuje nam możliwość łączenia naszego ukochanego smartfona z równie umiłowanym laptopem, tudzież innym urządzeniem i to niezależnie od systemu którego używa. Wystarczy mieć... przeglądarkę WWW. No dobra, a co w tym takiego wyjątkowego? Przecież w sklepie Google Play są setki aplikacji o podobnej funkcjonalności. No tak, ale czy jest jakakolwiek, która działa szybciej i prościej niż ta? Otóż wystarczy:

Na ten temat już pisano, na przykład w tym miejscu . Dlatego też w niniejszym tekście nie znajduje się nic, ale to nic oryginalnego. Ukazuje się on jednak, bo częste rażące, irytujące błędy językowe należy piętnować, najlepiej zanim staną się powszechnie obowiązującą normą. Przedstawiam zatem listę trzech najbardziej w ostatnim czasie irytujących mnie dziwactw i pomyłek, jakie spotykam czytając sporą ilość tekstów. Dla pocieszenia dodam, że ci, których tak tu piętnuję, po pierwsze, mają okazję naprawić swoje postępowanie, po drugie zaś: nie są w jakimś złym towarzystwie, o ile oczywiście cenią sobie towarzystwo osób piszących dla Onetu. Wspominam tu zresztą akurat Onet, bo to przykład wybitnie jaskrawy i niepedagogiczny. Jeden z większych portali, czytany przez rzesze odbiorców, a szanuje ich jak ostatnie szmaty. Ilość błędów, jakie znajduję przeciętnie w jednym ich artykule jest tak duża, że zaczynam podejrzewać, że to celowa robota.

Telefon służy mi przede wszystkim do komunikacji. Ma umożliwiać wykonywanie połączeń, odbieranie ich, rozmowę. Ewentualnie wysyłanie i odbieranie sms-ów. Dobrze, jeśli działa długo na jednorazowo naładowanej baterii. Wszelkie bajery, te aparaty fotograficzne, „empetruchy” i „słuchafony jak dzwony” są tylko zbędnym dodatkiem. Tak mówi bardzo wiele osób. Ich deklaracjom odpowiada stareńka niezniszczalna Nokia z dużym akumulatorem i monochromatycznym ekranem. Ciekawe jednak, że większość z nich wybiera rzeczy dużo bardziej nowoczesne. I bynajmniej nie są to urządzenia energooszczędne.

Pierwszy raz w życiu kupiłem telefon. Serio, pierwszy raz nie licząc tych od operatora za 1zł przy przedłużaniu umowy. Wybór był uwarunkowany poprzednim telefonem, od operatora właśnie, którym był Sony Ericsson Xperia X8 . Miał on swoje wady, ale mimo to zachęcił do przyjrzenia się kolejnym poczynaniom inżynierów od SE. W ten sposób doczekałem się najnowszej linii Sony Xperia (Sony odkupiło udziały Ericssona i firma zmieniła nazwę), w skład której weszły modele U, P, oraz S. Ten ostatni odpadł z mojej listy, gdyż mocno przekraczał mój budżet. Długo zastanawiałem się nad Xperią P, która różni się od U m.in. przekątną ekranu. W końcu zakupiłem 3,5 calowy U, wyposażony w dwurdzeniowy procesor 1GHz oraz 512MB pamięci RAM . Przy zakupie (np. w popularnym serwisie aukcyjnym ;-) warto zwrócić uwagę, czy telefon nie ma simlocka, obecnie w Polsce już tylko Orange trzyma się praktyki zakładania tego typu zabezpieczenia. Koszt zdjęcia simlocka to ponad 70zł, warto więc zwrócić na to uwagę. ...